Η Σικελία είναι ένα μεσογειακό σταυροδρόμι όπου στρώματα πολιτισμού -ελληνικά, ρωμαϊκά, αραβικά, νορμανδικά και ισπανικά- παραμένουν έντονα χαραγμένα στην πέτρα, τα οδικά σχέδια και την κουζίνα. Η γεωγραφία του νησιού είναι δραματική και στοιχειώδης: ο καπνιστός κώνος της Αίτνας κυριαρχεί στον ανατολικό ορίζοντα, τα εύφορα ηφαιστειακά εδάφη του τροφοδοτούν αμπελώνες και εσπεριδοειδή που κατεβαίνουν προς το Ιόνιο Πέλαγος.

Στο Παλέρμο, τα βυζαντινά ψηφιδωτά λάμπουν κάτω από αραβο-νορμανδικές καμάρες, ενώ οι υπαίθριες αγορές σφύζουν από το άρωμα της τηγανητής πανέλας και των φρέσκων θαλασσινών. Κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής, οι αναβαθμίδες της Ταορμίνα υψώνονται πάνω από τους τιρκουάζ όρμους, αγκυροβολημένες από ένα αξιοσημείωτα διατηρημένο ελληνικό θέατρο που πλαισιώνει την Αίτνα και τη θάλασσα σε μια ενιαία θέα. Προς τα νότια, οι μελίχρωμες μπαρόκ πόλεις του Val di Noto λάμπουν το σούρουπο, ξαναχτισμένες με περίτεχνη αυτοπεποίθηση μετά τον σεισμό του 1693.

Η ακτογραμμή της Σικελίας εναλλάσσεται μεταξύ αμμωδών τμημάτων και τραχιών βράχων, από τις ηφαιστειακές σιλουέτες των Αιολικών Νήσων μέχρι τους ήσυχους όρμους κοντά στους αρχαίους ναούς του Αγκριτζέντο. Τα βράδια ξεδιπλώνονται αργά πάνω από τον Νέρωνα ντ' Άβολα και τα επιδόρπια με φιστίκια, καθώς οι καμπάνες των εκκλησιών και το θαλασσινό αεράκι ανακατεύονται. Η Σικελία δεν είναι απλώς ένας προορισμός που την επισκέπτεται κανείς· την απορροφά κανείς — μέσα από την πολυεπίπεδη ιστορία της, τα σεισμικά τοπία της και μια φιλοξενία τόσο ζεστή όσο ο ήλιος της.